Als vrouw kunt U lid worden van onze nieuw op te richten orde van wijnvrouwen “LAVINIA”. Deze orde houdt zich bezig met de kunst van het tafelen en wijn. Jaarlijks wordt er een internationaal wijngebied bezocht.
Hierna leest U meer over de doelstelling en de activiteiten. En hieronder waarom we gekozen hebben voor de naam “LAVINIA”
Deze orde zal aangemeld worden bij de internationale Club “Femmes et Vins du Monde” oftwel “” “Women and Wines of the World”

LAVINIA

Lavinia is de naam van een (hoofd)personage uit Vergilius' Aeneis. In de Romeinse mythologie was zij de dochter van koning Latinus, die over Latium regeerde, en van zijn echtgenote Amata. Zij werd de tweede vrouw van Aeneas.
Kort vóór de aankomst van Aeneas in Latium deed zich een wonderteken voor in het koninklijk paleis. Tijdens een offerplechtigheid begon ineens het hoofdhaar van Lavinia te branden, waarna zij spoedig door een kring van vlammen werd omringd. Dit werd geïnterpreteerd als een voorteken dat haar een roemvol leven was gegund, maar dat haar volk een zware oorlog wachtte.
Even later verschafte Latinus de Trojaanse vluchtelingen, geleid door Aeneas, onderdak in Latium. Hij had de hand van zijn dochter beloofd aan Turnus, stamhoofd van de Rutuli, maar gaf de voorkeur aan Aeneas. Volgens de voortekenen moest zijn aanstaande schoonzoon immers uit het buitenland komen. En Aeneas kwam van over zee ...
De godin Juno spoorde toen Turnus aan een oorlog met de Latijnen te beginnen, maar de strijd liep desastreus af voor de Rutuli, die werden verslagen en hun leider gedood. Aeneas trouwde uiteindelijk met Lavinia. Zijn zoon (Ascanius), uit zijn eerdere huwelijk met Creusa, stichtte Alba Longa, en daarmee de funderingen van het latere Romeinse rijk.
De meeste wijngebieden in het huidige Frankrijk en België dateren uit die Romeinse tijd. De wijnbouw kende onder de Romeinen een periode van grote bloei, echter in de vijfde eeuw na Christus stortte het Romeinse Rijk ineen en de meeste wijngaarden werden vernietigd door Germanen en Moren. In het begin van de Middeleeuwen raakte de wijncultuur in verval. Hij kwam weer tot bloei met de komst van het christendom: elk klooster had een eigen wijngaard om miswijn te maken.